مسجدِ مـــا

مسجد مجازی مسجدنا، در جستجوی مسجد آرمانی

مسجدِ مـــا

مسجد مجازی مسجدنا، در جستجوی مسجد آرمانی

مسجدِ مـــا

امام خامنه ای:


بسیج سیاسى است،
اما سیاست‌زده نیست،
سیاسى‌کار نیست، جناحى نیست؛
بسیج مجاهد است،
اما بى‌انضباط نیست، افراطى نیست؛

بسیج عمیقاً متدین و متعبد است،
اما متحجر نیست، خرافى نیست؛

بسیج بابصیرت است،
اما ازخودراضى نیست؛
بسیج اهل جذب است - گفته‌ایم جذب حداکثرى -
اما اهل تسامح در اصول نیست؛

بسیج غیور است،
پاسدار خطوط فاصل است؛

بسیج طرفدار علم است،
اما علم‌زده نیست؛

بسیج متخلق به اخلاق اسلامى است،
اما ریاکار نیست؛

بسیج در کار آبادکردن دنیاست،
اما خود اهل دنیا نیست.

این شد یک "فرهنگ".

منبع:
http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=18087
****************
*************
******


"امروز اینترنت و ماهواره

و وسایل ارتباطىِ بسیار متنوع وجود دارد

و حرف، آسان به همه جاى دنیا مى‌رسد.

میدان افکار مردم و مؤمنین،

عرصه‌ى کارزار تفکرات گوناگون است.

امروز ما در یک میدان جنگ

و کارزار حقیقىِ فکرى قرار داریم.

این کارزار فکرى

به‌هیچ‌وجه به زیان ما نیست؛ به سود ماست.



اگر وارد این میدان بشویم

آنچه را که نیاز ماست - از مهمات تفکر اسلامى

و انبارهاى معارف الهى و اسلامى - بیرون بکشیم

و صرف کنیم، قطعاً بُرد با ماست؛



لیکن مسأله این است که


ما باید این کار را بکنیم."

*******************
مسأله این است که
ما باید این کار را بکنیم.****
*********



zqz.ir/ masjedona
ساجد
19 اسفند 1391
سالروز شهادت
اهل قلم و بیان و عمل صالح،
مصلح و پیشتاز
بیداری مسلمانان
سید جمال الدین اسد آبادی


ارتباط با مسجد مجازی
masjedeman@chmail.ir

کلمات کلیدی

پژوهشی دربارۀ حدیث کسا با مقدمه آیت الله ری شهری

پیش درآمدی برای مبانی تدبر

کانال تلگرامی انصارالمقاومه

روش پیوستن به کانال تلگرامی انصارالمقاومه

هفتمین دوره نهضت صحیح خوانی قرآن

لینک جدید مطالعه آنلاین تفسیر تسنیم

کتاب انتظارعامیانه عالمانه ذعارفانه

دانلود کتاب دادگستر جهان

معرفی کتاب انتظار عامیانه عالمانه عارفانه

دعای عرفانی عرفه

دعای عرفانی امام حسین سلام الله علیه در روز عرفه

اعمال روز عرفه از مفاتیح الجنان

اعمال شب عرفه از مفاتیح الجنان

قصه ی جنگ تحمیلی از زبان بچه های محل

قصه ی جنگ تحمیلی

روایتی نو از دفاع مقدس

کلاس آموزشی خانواده

سبک زندگی در مسجد طراز

دانلود صلواتی بنر برای رهپیمایی اربعین

بنر اربعین

رسانه اربعین

فضای مجازی به اندازه انقلاب اسلامی اهمیت دارد

اهمیت فضای مجازی

ماهواره و فروپاشی خانواده

ماهواره و تأثیر آن بر کودک و نوجوان

دجالواره یا رسانه ی شیطان

دانلود لوح فشرده ی DVDاثـیـــر

تأثیرات ماهواره بر رفتار جوانان

الگوپذیری ازماهواره ها

الگو پذیری از فیلم ها و سریال های ماهواره ای

آخرین نظرات
پیوندهای روزانه

پاسخ به شبهات وهابیون پیرامون شهادت حضرت زهرا(س)

سه شنبه, ۱۲ فروردين ۱۳۹۳، ۰۶:۴۴ ب.ظ

در ادامه مطلب پاسخ به چهار شُبهه مهم وهابیت علیه شهادت حضرت زهرا(س) را بخوانید:

  • شبهه اول؛ حدیث «فاطمة بضعة منی» در مذمت حضرت علی(ع) از پیامبر صادر شده است!
  • شبهه دوم؛ افسانه بودن شهادت حضرت فاطمه زهرا(س).
  • شبهه سوم؛ چرا علی(ع) نرفت درب منزل را باز کند؟
  • شبهه چهارم؛ اصلاً خانه‌‌های مدینه درب نداشتند؟!
  • نقل خاطره‌‌ای جالب و آموزنده


شبهه اول؛ شأن صدور حدیث «فاطمة بضعة منی»

وهابی‌‌ها شبهه‌‌ای ساخته‌‌اند مبنی بر اینکه حدیث «فاطمة بضعة منی» در مذمت حضرت علی(ع) از پیامبر صادر  شده است!

توضیح: در کتاب «صحیح بخاری» حدیث 3110 آمده است که پیامبر(ص) فرمودند: «فاطمة بضعة منی» یعنی: «فاطمه پاره تن من است». سپس به نقل از «مسور بن مخرمه» حدیثی جعلی نوشته است که: علی(ع) می‎‌‌خواست «جُوِیریه» دختر ابوجهل را خواستگاری کند و به اصطلاح عامیانه بر سر حضرت زهرا(س) هوو بیاورد که پیامبر(ص) این سخن را فرموده‌‌اند و منظورشان این بود که: یا علی اگر بخواهی با دختر ابوجهل ازدواج کنی باید دختر مرا طلاق بدهی!!!

اما پاسخ این شبهه:

اولاً) طبق شهادت علمای رجال ـ مثل «ابن حجر» در جلد 6 کتاب «العصابة»، ص 94 ـ «مسور بن مخرمه» در سال دوم هجرت تازه به دنیا آمده بود. بنابراین ـ همانگونه که «ابوعلم» از علمای بزرگ دانشگاه الازهر نیز در ص 170 کتاب «فاطمة الزهراء» نوشته است ـ روایت جعلی خواستگاری علی(ع) از جویریه در سال دوم هجرت بوده است. پس در آن زمان یا «مسور» متولد نشده بود یا در قنداق بوده است!

ثانیاً) «جُوِیریة» تا سال هشتم هجرت کافر بود و ازدواج با کافر حرام است.

ثالثاً) این دختر تا زمان حیات پیامبر(ص) ـ سال دهم هجرت ـ اصلا به مدینه نیامد تا این اتفاقات رخ دهد.

شبهه دوم؛ افسانه بودن شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)

علمای وهابی جدیداً سخن مضحکی بر زبان می‌‌آورند که:شهادت حضرت زهرا(س) از سال 1374 شمسی به تقویم ها اضافه شده است و تا قبل از آن این مسأله وجود نداشته است.

اما پاسخ این شبهه:

اولاً) «ابن تیمیه» رهبر وهابیها ـ یا بهتر است بگوییم خدا و پیغمبر وهابیها(!) ـ در کتاب جلد 4 کتاب «منهاج السنة» ص 220 نوشته است که: «کبس بیت فاطمه(س)» یعنی: «عوامل خلیفه وقت به زور وارد خانه فاطمه(س) شدند».

ثانیاً) «جوینی» استاد «ذهبی»، در کتاب «فرائد السمطین» آورده است که پیامبر(ص) فرموده‌‌اند: بعد از من میبینم که دخترم «مغمومة مغصوبة مقتولة» خواهد شد.

ثالثاً) «مرحوم کلینی» از امام صادق(ع) روایت کرده است که فرمود: مادرمان فاطمه زهرا(س) شهیده است.

رابعاً) «شهرستانی» در جلد اول کتاب «الملل والنحل» ص 67 از «نظّام» نقل می‌‌کند که خلیفه دوم با لگد به شکم حضرت زهرا(س) زد و جنین او را سقط کرد.

خامساً) موضوع بالا را «ابن حجر» در «میزان الاعتدال» و «لسان المیزان» نیز نوشته است.

شبهه سوم؛ چرا علی(ع) نرفت درب منزل را باز کند؟

شبهه دیگری مطرح می‌‌کنند مبنی بر اینکه: اگر حضرت علی(ع) در خانه حاضر بود چرا حضرت زهرا(س) درب منزل را باز کرد تا آن حادثه اتفاق افتد در حالی که باز کردن در توسط زن در صورت حاضر بودن مرد در منزل، خلاف غیرت مردان خصوصا مردان عرب است.

پاسخ:

اولاً) «ابن عساکر» در جلد 42 کتاب «تاریخ دمشق» ص 470 آورده است که:

پیامبر(ص) در خانه نشسته بود که در زدند و ایشان به ام سلمه گفتند: «یا أم السلمة قومی فافتحی له» یعنی: «ای أم سلمه! برخیز و در را باز کن».

ثانیاً) در جلد 44 همین کتاب صفحه 35 آمده است که: عمر بن خطاب آمد و دقّ الباب کرد، پیغمبر خانه بود ولی به حضرت خدیجه(س) فرمود: «افتحی یا خدیجة» یعنی: «ای خدیجه در را باز کن».

ثالثاً) در جلد اول کتاب «احتجاج طبرسی» ص 292 آمده است که: روزی پیامبر(ص) در خانه نشسته بودند که امیرالمؤمنین علی(ع) در زدند و پیامبر(ص) به عایشه فرمود که: «افتحی له الباب» یعنی: «در را برای او(علی) باز کن». حال آیا علمای وهابی غیرتمندتر از پیامبرند؟!

رابعاً) طبق آنچه ابن تیمیه در کتاب «منهاج السنة» نوشته است، کسی در منزل را باز نکرد؛ بلکه مهاجمان به زور وارد خانه حضرت(س) شدند.

خامساً) قرآن کریم در آیه 27 سوره نور می‎‌‌فرماید: «یا أیها الذین آمنوا لا تدخلوا بیوتا غیر بیوتکم حتی تستأنسوا» یعنی بدون اجازه به خانه کسی وارد نشوید.

و در جای دیگر میفرماید: «یا أیها الذین آمنوا لاتدخلوا بیوت النبی إلا أن یؤذن لکم».

از سوی دیگر «سیوطی» در جلد 5 کتاب «الدر المنثور» ص 50 نوشته است که: «خانه زهرا خانه نبوت است». بنابراین حضرت زهرا(ع) و مولا علی(ع) بر این باور بودند که مهاجمان حریم خانه نبوت و لااقل حرمت خانه مؤمنان را حفظ می‎‌‌کنند نه اینکه بی توجه به دستور خدا و رسول، در خانه اهلبیت پیامبر را آتش زده و به زور وارد خانه میشوند.

شبهه چهارم؛ اصلاً خانه های مدینه درب نداشتند؟!

شبهه دیگری مطرح می‌‌کنند که: اصلاً خانه‌‌های آن زمان مدینه درب نداشتند و فقط یک پرده یا حصیر در منزل بود! آنها این شبهه را طرح کردند تا جریان پشت درب ماندن حضرت زهرا(س) تکذیب شود.

اما پاسخ:

اولاً) قرآن کریم در سوره نور میفرماید: «ولا عَلَی أَنفُسِکُمْ أَن تَأْکُلُوا مِن بُیُوتِکُم أَو بُیُوتِ آبَائِکُم أَو بُیُوتِ أُمَّهَاتِکُم أَو بُیُوتِ إِخوَانِکُم أَوْ بُیُوتِ أَخَوَاتِکُم أَو بُیُوتِ أَعمامِکُم أَوْ بُیُوتِ عَمَّاتِکُم أَوْ بُیُوتِ أَخوالِکُم أَوْ بُیُوتِ خَالاتِکُمْ أَوْمَا مَلَکتُم مَّفَاتِحَهُ أَو صَدِیقِکُم لَیسَ عَلَیْکُم جُنَاحٌ أَن تَأْکُلُوا جَمِیعًا أَوْ أَشْتَاتًا» یعنی «شما در بعضی خانه ها ـ مانند خانه عمو، دایی، عمه، خاله و همچنین کسانی که مفتاح و کلید منزل خود را به شما می‎‌‌دهند ـ می‌‌توانید بدون اجازه غذا بخورید». حال اگر خانه، در و قفل نداشته باشد کلید معنا دارد؟ آیا روی حصیر و پرده کلید میزدند؟ یا اینکه نعوذ بالله قرآن در این موضوع اشتباه کرده است؟! باید گفت که طراحان این شبهات متاسفانه با قرآن هم آشنا نیستند.

ثانیاً) در کتاب «صحیح مسلم» ـ که معتبرترین کتاب اهل سنت پس از قرآن است ـ در جلد 6 صفحه 105 حدیث 5136 آمده است که پیغمبر اکرم(ص) دستور داده بودند که: «شبها درها را ببندید». آیا حصیر و پرده را میبندند؟! آیا به پرده می‌‌گویند در؟!

ثالثاً) «بخاری» در جلد اول کتاب «الادب المفرد» صفحه 272 نوشته است که: «روای می‌‌گوید سوال کردم که: درِ خانه عایشه دو لنگه بوده یا یک لنگه؟ و از چه جنسی بود؟ پاسخ میگیرد که: یک لنگه و از جنس چوب درخت ساج بوده است». حال چطور خانه عایشه در داشته آن هم از نوع درخت ساج؛ ولی خانه حضرت زهرا(س) که دختر پیغمبر و با آن همه اوصاف بوده در نداشته است؟!

بن بست وهابیت در موضوع شهادت حضرت زهرا(س)

مناظرهای در «دبی» امارات با یکی از شیوخ بزرگ وهابی داشتم.

صحیح بخاری(کتابی بسیار مهم و معتبر نزد اهل سنت) را به وی نشان دادم و پرسیدم این روایت را قبول دارید که پیامبر(ص) فرموده: فاطمه(س) پاره تن من است و هر کس او را بیازارد مرا آزرده؟

پاسخ داد قبول دارم.

گفتم: این را نیز قبول داری که فاطمه(س) از شیخین(ابوبکر و عمر) غضبناک شد؟

گفت: نه این دروغ است و شیعه‌‌ها آن را درست کرده‌‌اند.

کتاب صحیح بخاری را باز کردم و این حدیث را به او نشان دادم. نوشته پشت جلد کتاب را نگاه کرد و گفت: این کتاب در بیروت چاپ شده و من آن را قبول ندارم، کتابی بیاور که در عربستان سعودی چاپ شده باشد! گفتم: چاپخانه این کتاب، شیعی نیست. ضمنا در لبنان اکثراً غیرشیعه هستند و اگر روایتی در کتابشان حتی جابجا شود، چاپخانه را به آتش میکشند چه برسد به اینکه روایتی به دروغ چاپ شود!

سپس روایاتی از کتب «شهرستانی» و «ابن قتیبه دینوری» مبنی بر شهادت حضرت زهرا(س) به او نشان دادم. پس از اینکه این روایات را از کتاب خودشان برایش خواندم سرش را پایین انداخت و گفت: من فردا شب جواب را برایت میآورم.

شب بعد هرچه منتظر ماندم نیامد. به منزل میزبانش تماس گرفتم که: چرا شیخ برای ادامه مناظره نیامد؟ میزبانش گفت: شیخ وهابی نامه‌ای بلند بالا به یکی از علمای بزرگ عربستان سعودی نوشت و گفت: «در مناظره‌‌ای در مورد حضرت زهرا(س) به بن بست خوردم و تمامی مستندات ظاهراً صحیح است، لطفاً جواب

دندان شکنی برایم بفرستید».

جالب اینکه بعد از یک هفته از عربستان برای او جواب آمد که: «این روایات درست است و در کتب ما آماده است، ولی شما اصلاً در این موضوعات با علمای شیعه بحث نکنید!».

آن شیخ وهابی، پس از دریافت جواب نامه خود، رفت و تاکنون برای ادامه مناظره برنگشته است!

منبع: سایت ولیعصر(عج)

 وب برای مفیده

برای خواندن مطالب دیگر در همین ارتباط

ادامه مطلب را مطالعه فرمایید



پاسخ به شبهات وهابیون

 پیرامون شهادت حضرت زهرا(س)


در پی عظمت و شکوه عزاداری شهادت حضرت زهرا(سلام الله علیها)، وهابیان کوردل که تاب دیدن چنین مراسمی در تعظیم دختر پیامبرخدا(ص) را نداشتند، در صدد برآمدند تا با طرح سؤالات و شبهاتی پیش پا افتاده و زنگار زده پیرامون شهادت دختر پیامبرخدا(ص)، نفاق و کفر و عناد خود را نسبت به خاندان پیامبر(ص) بیش از پیش آشکار کنند. لذا اقدام به پخش شب‌‌نامه در برخی استان‌‌ها کردند.

در ادامه مطلب، «سؤالات آنها در این شب‌‌نامه، به همراه جواب آنها» و نیز «تحقیق شهادت حضرت زهرا(س) در کتابهای بزرگان اهل سنّت» را ملاحظه کنید.

1. چرا حضرت علی(ع) در آن صحنه[تازیانه زدن به همسرش] هیچ واکنشی از خود نشان نداد؟

اولا: امام علی(ع) در قدم نخست از خود واکنش نشان داد؛ چنانچه آلوسی(مفسر مشهور اهل سنت) در این باره می‌‌‌نویسد:

عمر با غلاف شمشیر به پهلوی مبارک فاطمه و با تازیانه به بازوی حضرت زد. فاطمه، صدا زد: «یا أبتاه». علی(ع) ناگهان از جا برخاست وگریبان عمر را گرفت و او را بر زمین زد و بر بینی و گردنش کوبید.

(تفسیر آلوسی: 3/124)

نقل این قضیه توسط آلوسی به هر نیتی که باشد، نشانگر این است که واکنش علی(ع) در منابع معتبر شیعه در قرن اول و دوم شیعه وجود داشته است.

ثانیاً: برفرض این که حضرت علی(ع) واکنشی نشان نداده است، می‌‌‌گوییم به همان دلیلی بوده که پیامبر اسلام(ص) در مکه مکرمه، در قبال، شکنجه صحابه و حتی قتل سمیه مادر عمار یاسر، واکنش نشان نداد.

ثالثاً: وقتی یاران رسول خدا(ص) به خانه عثمان ریختند و متعرض همسر او شده و حتی دست او را با شمشیر قطع کردند، عثمان هم هیچ واکنشی از خود نشان نداد.

2. چرا بعد از شهادت همسر خود فاطمة الزهراء(علیها السلام)، انتقام او را نگرفت یا به فکر انتقام نبود؟

اولاً: به همان دلیلی که پیامبر اسلام(ص) از کسانی که قصد ترور آن حضرت را داشتند انتقام نگرفت. با این که طبق نقل صحیح مسلم(ج8،ص123) «إثنى عشر منهم حرب لله ولرسوله فی الحیاة الدنیا ویوم یقوم الأشهاد»؛ دوازده نفر از آنان محارب خدا و پیامبرش در دنیا وآخرت بودند.

پیامبر گرامی(ص) در پاسخ حذیفه و عمار که تقاضای قتل تروریستها را کردند، فرمود: به صلاح نیست که شایع کنند که پیامبر اصحاب خود را به جرم تروریست بودن می‌‌کشد. «أکره أن یتحدّث الناس أنّ محمداً یقتل أصحابه».

(تفسیر ابن کثیر، ج2، ص323)

ثانیاً: پیامبر اسلام(ص) بعد از فتح مکه، از وحشی قاتل حضرت حمزه، انتقام نگرفت، علی(ع) نیز از سنت پیامبر اسلام(ص) پیروی کرد.

3. چرا با قاتلان دختر رسول خدا(ص) میانه خوبی داشت؟

حضرت علی(ع) نه تنها با قاتلان فاطمه(س) میانه خوبی نداشت؛ بلکه در صحیح‌ بخاری آمده که حضرت علی دوست نداشت چهره عمر را ببیند: «کَرَاهِیَةً لِمَحْضَرِ عُمَرَ.»

و همچنین ابوبکر را استبدادگر می‌‌دانست: «وَلَکِنَّکَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَیْنَا بِالأَمْرِ»

(صحیح بخاری: 5/82، ح4240)

4. چرا همواره از عمر تعریف و تمجید می‌‌‌کرد؟

اولاً: آنچه که به حضرت علی(ع) نسبت می‌‌دهند که در در خطبه 228 نهج البلاغه از عمر تعریف کرده، درست نیست و نامی از عمر در این خطبه نیست، بلکه صُبحی صالح، از علمای اهل سنت می‌‌‌گوید منظور؛ یکی از اصحاب حضرت علی(ع) است.

(نهج البلاغة، صبحی صالح، خطبه 228، ص 350)

ثانیا ً: علی(ع) در خطبه سوم نهج البلاغه، عمر را مجموعه‌‌‏اى از خشونت، سختگیرى، اشتباه و پوزش طلبى می‌‌داند و می‌‌گوید:

سوگند به خدا، مردم در حکومت دومى، در ناراحتى و رنج مهمّى گرفتار آمده بودند، و دچار دو رویى‌‌‏ها و اعتراض‏‌‌ها شدند، و من در این مدت طولانى محنت‌‌‏زا، و عذاب آور، چاره‏‌‌اى جز شکیبایى نداشتم.

ثالثاً: بنا به نقل صحیح مسلم، نظر امام علی(ع) درباره ابوبکر و عمر این بود که آنان دروغگو، گناه‌‌‌کار، حیله‌‌‌گر و خیانت‌‌‌کار بودند.

(صحیح مسلم: ج 5 ص 52 ح 4468)

5. چرا حضرت علی حتی در ایام خلافت و حکومت خود هیچ‌‌‌گاه از شهادت همسر خود توسط عمر یادی نکرد؟

اولاً: در خطبه 203 نهج البلاغه آمده که علی(ع) به هنگام دفن حضرت زهرا(س) فرمود:

«أَمَّا حُزْنِی فَسَرْمَدٌ وَ أَمَّا لَیْلِی فَمُسَهَّدٌ»؛ از این پس اندوه من جاودانه، و شبهایم، شب زنده دارى است، تا آن وقت که نزد خدا بروم.

ثانیاً: حضرت علی(ع) در دوران حکومتش نزد سُلیم بن قیس از شهادت حضرت زهرا(س) یاد کرد و فرمود:

فاطمه(س) از دنیا رفت در حالى که اثر تازیانه در بازویش مانند بازوبند باقى مانده بود.

(کتاب سلیم بن قیس، ص674)

ثالثاً: ابن عباس می‌‌‌گوید: علی(ع) در جنگ صفین از کتابى که به إملای پیامبر و به خط خودش بود برایم خواند که چگونه حضرت زهرا(علیها السّلام) شهید مى‏شود.

(کتاب سلیم بن قیس الهلالی، ص915)

6. چرا حضرت علی(ع) سه تن از فرزندان خویش را به نام‌های ابوبکر، عمر، عثمان نامگذاری کرد؟

اولاً: این نام‌‌ها آن زمان مرسوم بود. ابن حجر عسقلانی(در کتاب الإصابة) نام 21 نفر از صحابه را می‌‌‌آورد که اسم آن‌‌ها عمر و 26 نفر عثمان و سه نفر ابوبکر بوده است.

ثانیاً: نام برخی از اصحاب ائمه(ع)، یزید بن حاتم، یزید بن عبد الملک، یزید بن عمر بن طلحه و.... بوده است. آیا آن‌‌ها به خاطر علاقه به یزید بن معاویه بود؟

ثالثاً: ابوبکر که کنیه یکی از فرزندان علی(ع) هست، نام او محمد بوده است.

(التنبیه والاشراف ص 297، الارشاد ج 1 ص 354)

و حضرت به خاطر علاقه خود به عثمان بن مظعون، نام فرزندش را عثمان گذاشت.

(مقاتل الطالبیین، ص 55 و تقریب المعارف، ص 294)

و عمر بن الخطاب به دلیل خشونت ذاتی‌‌ای که داشته، نام فرزند علی(ع) را همنام خود قرار داد؛

«وکان عمر بن الخطاب سمّى عمر بن علیّ بإسمه.»

(أنساب الأشراف ج 1 ص 192، تهذیب التهذیب ج 7 ص 427)

هم چنین نام تعدادی از مسلمانان را نیز تغییر ‌داد.

(اُسدُالغابة ج 3 ص 284، طبقات ج 6 ص 76، الاصابة ج 5 ص472)

رابعاً: اگر نامگذاری، نشانه روابط خوب هست، چرا خلفاء هیچکدام از فرزندان خود را علی وحسن و حسین(ع) نامگذاری نکردند.

7. راستی چرا حضرت علی دختر خود به نام أم کلثوم را که از همان همسر شهیدش بدنیا آمده بود، به نکاح قاتل همسر خود درآورد؟

اولاَ: وقتی حضرت علی(ع) با دادن دخترش به عمر مخالفت کرد، عمر به عباس عموی پیامبر گفت اگر علی به من دختر ندهد دو نفر را وادار می‌‌کنم که به دروغ شهادت دهند که علی دزدی کرده و دستش را قطع می‌‌کنم.

(کافی، ج 5، ص 346)

ثانیاً: هیثمی از علمای بزرگ اهل سنت نوشته است: در برابر اعتراض عقیل به این ازدواج، علی(ع) خطاب به عباس فرمود: «درة عمر أحرجته الی ماتری»؛ خشونت عمر باعث این کاری که می‌‌بینی گردید.

(مجمع الزوائد ج 4 ص 272، معجم کبیر ج 3ص45)

ثالثاً: علمای اهل سنت نوشته‌‌اند:

عمر بن خطاب قبل از ازدواج با أم کلثوم، ساق پایش را لمس می‌‌‌کند و او را در بغل گرفت و بوسید. و أم کلثوم از این کار زشت، عصبانی شد و به وی گفت: اگر تو خلیفه نبودی، دماغت را می‌‌شکستم، چشمت را کور می‌‌کردم.

(الاصابه، ابن حجر: 8/464 و سیر أعلام النبلاء، ذهبی:3/501. تاریخ بغداد، الخطیب البغدادی، ج 6، ص 180)

اگر این قضیه صحت داشته باشد، باید طرفداران خلیفه پاسخ دهند که آیا درست است که حاکم اسلامی که باید حافظ ناموس ملت باشد، خود با ناموس مردم این چنین کند؟

سبط ابن جوزی از علمای اهل سنت می‌‌گوید:

«وهذا قبیح والله، ثمّ بإجماع المسلمین لایجوز لمس الأجنبیّة فکیف ینسب عمر إلى هذا؟»

به خدا سوگند این کاری که از عمر نقل می‌‌کنند، قبیح است دست زدن به دختر نامحرم حرام است...

(تذکرة خواص الأمة: 321)

8. چرا حضرت امام حسن و امام حسین(ع) مادام العمر از شهادت مادرشان توسط عمر یادی نکردند؟ در هیچ یک از منابع شیعه و سنی در این باره مطلبی وجود ندارد.

اولاً:‌ امام حسن(ع) در مناظره‌ای که با معاویه و دار ودسته وی داشت، خطاب به مغیرة بن شعبة فرمود:

تو همان هستى که فاطمه دخت گرامى رسول خدا(ص) را کتک زدى؛ تا آنجا که خون آلود شد و فرزندی که در رحم داشت سقط کرد.

(احتجاج طبرسی، ج1، ص 278)

ثانیاً: امام حسین(ع) نقل می‌‌کند که امام علی(ع) در هنگام دفن فاطمه زهرا(سلام الله علیها) فرمود:

بر این مصیبت بزرگ همچون مادرى که فرزند از دست داده مى‏نالیدم. یا رسول الله! در محضر خداوند دخترت مخفیانه به خاک سپرده شد، حقّش را به زور گرفتند، و آشکارا از ارث خود محروم گشت، و حال آن که هنوز از رحلت تو دیرى نپائیده و یاد تو فراموش نگشته است.

(الکافی ج 1، ص 458 و الأمالی، المفید - ص 282)

ثالثاً: آیا در عصری که عمر بن خطاب به بهانه جلوگیری از گریه بر میت تازه گذشته، شبانه و بدون اجازه وارد خانه مردم می‌‌‌شود و زن‌‌ها را کتک زده و حجاب از سر آن‌‌‌ها بر می‌‌‌دارد، می‌‌‌توان مجلس عزاداری برپا کرد؟

(المصنف، عبد الرزاق ج 3، ص 557)

9. چرا مردم مدینه در قبال قتل دختر پیامبر(ص) سکوت کرده و هیچ اقدامی نکردند؟

اولاً: آیا عمل مردم مدینه، ملاک حقانیت است یا عمل أمیرالمؤمنین(ع)؟ پیامبر اکرم(ص) فقط در حق علی(ع) فرموده: «علی مع الحقّ والحقّ مع علی»؛ علی با حق و حق با علی است.

(تاریخ بغداد: 14/322 ومجمع الزوائد: 7/237)

ثانیاً: مگر مردم مدینه نبودند که در برابر کشتن عثمان و تعرض به همسر او، عکس العملی از خود نشان ندادند و اجازه ندادند جنازه او را در قبرستان مسلمانان دفن کنند و مجبور شدند او را در قبرستان یهود دفن کنند تا معاویه در زمان حکومتش قبرستان یهود را به قبرستان بقیع متصل ساحت.

(تاریخ طبری ج 3 ص 468 و438)

10. چرا شما تا چند سال پیش، از جریان شهادت بی خبر و فراموش بودید و الآن بیادتان آمد؟ تقویم‌های پیش از 1372.

این جریان چیز فراموش شده و تازه‌‌ای نیست، زیرا:

اولاً: جُوَینی از علمای اهل سنت و استاد مورد تأیید ذَهَبی، از رسول اکرم(ص) قضیه غصب حق فاطمه زهرا(س) و شکستن پهلوی آن حضرت وسقط محسن او و شهید نمودن آن بزرگوار را نقل می‌‌کند.

(فرائد السمطین: ج2، ص34 و35)

ثانیاً: حضرت علی(ع) به هنگام دفن فاطمه(س) فرمود:

«وَ سَتُنْبِئُکَ ابْنَتُکَ بِتَظَافُرِ أُمَّتِکَ عَلَى هَضْمِهَا»؛ به زودى دخترت تو را آگاه خواهد ساخت که امّت تو چگونه در ستمکارى بر او اجتماع کردند، از فاطمه(علیها السّلام) بپرس، و احوال اندوهناک ما را از او خبر گیر، که هنوز روزگارى سپرى نشده، و یاد تو فراموش نگشته است.

(نهج البلاغه: خطبه 202)

ثالثاً: در بند 8، سخن امام حسن و حسین(ع) درباره شهادت حضرت زهرا(س) نقل شد.

رابعاً: کلینی از امام کاظم(ع) نقل می‌‌کند که فرمود: «إِنَّ فَاطِمَةَ(علیها السلام) صِدِّیقَةٌ شَهِیدَةٌ...»؛ همانا حضرت فاطمه، صدیقه و شهیده بود.

(کافی: ج1، ص 458)

خامساً: در طول تاریخ، همه ساله ایام فاطمیه، شیعیان به مناسبت شهادت حضرت زهرا(س) مراسم عزاداری اقامه می‌‌کردند و بعد از انقلاب هم این مراسم در بیوت مراجع عظام و رهبری اقامه می‌‌شود.

سادساً: امام خمینی(ره) روز 18 اسفند 1360(13جمادى الاول 1402) فرمودند: من هم وفات و شهادت بانوى بزرگ اسلام را بر همه مسلمین و بر شما برادران عزیز ارتشى، سپاهى و بسیج و بر حضرت بقیة اللَّه(ارواحنافداه) تسلیت عرض مى‏کنم.

(صحیفه امام/ 16/87)

سابعاً: شهرستانی، از علمای اهل سنت می‌‌‌نویسد:

عمر در روز بیعت، به شکم فاطمه(علیها السلام) ضربه‌‌ای زد که منجر به سِقط شدن نوزاد وی از شکمش شد. عمر، فریاد می‌‌زد این خانه را با هر که در آن است به آتش بکشید؛ و در خانه به جز علی و فاطمه و حسن و حسین کسی نبود».

(الملل والنحل، شهرستانی، ص83)

ثامناً: ابن تیمیه حرانی، قضیه هجوم به خانه فاطمه را قبول می‌‌‌کند ولی با توجه به عنادی که دارد به فکر توجیه آن بر می‌‌آید.

(منهاج السنة، ج4، ص220)

منبع: سایت ولیعصر (با اندکی اضافات)


جهت اطلاع دوستان محقق و پژوهشگر و نیز آن گروه از اهل سنت که دنبال حقیقت هستند، این تحقیقی را که توسط یکی از محبان اهلبیت(ع) تهیه شده است را تقدیم می‌‌کنم، باشد که راهگشا باشد.

برخی مطالب در مورد شهادت حضرت زهرا(س) در کتب بزرگان اهل سنّت

قبول شهادت حضرت صدیقه طاهره، فاطمه زهرا(سلام الله علیها) از دید بزرگان اهل سنت:

1. ابن ابی شبیة، المصنّف، ج 7، ص 432، رقم 37045.

2. البلاذری، انساب الشرف، ج 1، ص 586، دارالمعارف، القارهة.

3. الطّبری، التّاریخ، ج3، ص 101، مؤسسه عزّالدین، بیروت.

4. مقاتل ابن عطیه، محاوره حول الامه و الخلافه، مؤسسه الکتب الثقافیة، بیروت.

5. السّیوطی، مسند فاطمة، ص 36، مؤسسه الکتب الثقافیه، بیروت.

6. المتّقی الهندی، کنز العمّال، ج 5، ص 651، مؤسسه الرساله، بیروت(ج 3، ص 140).

7. ابن عبد ربّة، العقد الفرید، ج 5، ص 13، دارالکتب العلمیه، بیروت(ج 3، ص 64).

8. النّویری، نهایه الارب فی فنون الادب، ج 19، ص 40، المکتبه العربیه، القاهره.

9. الدّهلوی، ازاله الخلفاء، ج 2، ص 29، سهیل اکیدیمی لاهور(ج 2، ص 179).

10. الدّهلوی، قرّه العینین، ص 78.

11. ابوالفداء، المختصر فی اخبار البشر، ج 1، ص 156، دارالمعرفه، بیروت.

12. ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، جرء 2، ص 45 و 56 و جزء 6، ص 47و50 و جزء 16، ص 272 و جزء 17، ص 168 و جزء 20، ص 147، القاهره(ج 2، ص 132 و 134 و ج 6، ص 2).

13. القاضی عبدالجّبار، المغنی، الجزء الاول، ص 337، القاهره.

14. المسعودی، مروج الذهب، ج 3، ص 86، دارالمعرفة، بیروت، و ج 2، ص 100.

15. المسعودی، اثبات الوصیه، ص 123.

16. الشّهرستانی، الملل و النحل، ج 1، ص 57، دارالمعرفه، بیروت(عن النّظام).

17. ابن قتیبه الدّینوری، الامامه السیاسه، ج 1، ص 12، القاهره.

18. عبدالفتّاح عبدالمقصود، الامام علی بن ابی طالب، ج 1، ص 192 و ج 4، ص 170، دارالمصر، القاهره.

19. عمر رضا کحّاله، اعلام النساء، ج 3، ص 1207 و 1314.

20. محمد حافظ ابراهیم، دیوان نیل، ج 1، ص 84.

21. مصطفی بک دمیاطی، شرح القصیده العمریه المحمد حافظ ابراهیم، ص 38.

22. گنجی شافعی، کفایه الطالب، ص 413.

23. المحبّ الطّبری، الریاض النّضره، ج 1، ص 167.

24. الدّیار البکری، تاریخ الخمیس، ج 1، ص 178.

25. ابن شحنه، التاریخ، فی حاشیه الکامل لابن اثیر، ص 112.

26. الیعقوبی، التاریخ، ج 2، ص 105.

27. الذّهبی، سیر اعلام النبلاء، ج 15، ص 578.

28. الذّهبی، میزان الاعتدال، ج 1، ص 139.

29. ابن حجر، لسان المیزان، ج 1، ص 406.

30. الجوینی الحموینی، فرائد السّمطین، ج 2، ص 34، بیروت.

خلیفه اول در پایان عمر می‌‌گفت: کاش دستور حمله به خانه حضرت زهرا(سلام الله علیها) را نداده و در خانه آن حضرت را نگشوده بودم.

1. القاسم بن سلّام، الاموال، ص 174، رقم 353، دارالفکر.

2. الطّبرانی، المعجم الکبیر، ج 1، ص 62، رقم 43، دار احیاء التراث العربی.

3. الطّبری، تاریخ، ج 3، ص 215، مؤسه عزّالدین، بیروت(ج 2، ص 619).

4. الذّهبی، تاریخ الاسلام، عهد خلفاء الرّاشدین، ص 117، دارالکتاب العربی.

5. الذّهبی، میزان الاعتدال، ج 3، ص 108، رقم 5763.

6. ابن حجر، لسان المیزان، ج 74، ص 706(189 *، رقم 5752.

7. ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغخ، جزء 2، ص 47 و جزء 6، ص 51، القاهره.

8. ابن کلبی، جمهرة النّسب، ج 2، ص 94، دارالیقظه العربیه، الدّمشق.

9. السیوطی، مسند فاطمه، ص 34، موسسه الکتب الثقافیه، بیروت.

10. المسعودی، مروج الذهب، ج 2، ص 308، دارالمعرفه، بیروت(ج 1، ص 414).

11. ابن قتیبیه الدّینوری، الامامه و السیاسه، ج 1، ص 18، القاهره.

12. المتّقی الهندی، کنز العمّال، ج 5، ص 632، رقم 14113(ج 3، ص 35) و منتخب کنز، ج 2، ص 171.

13. ابن عبد ربّه، عقد الفرید، ج 4، ص 268، القاهره(ج 3، ص 69).

14. ابا عبید، الاموال، ص 124، دارالفکر للبطاعة و النشر.

15. الیعقوبی، تاریخ، ج 2، ص 115.

16. ابن عساکر، تاریخ دمشق، شرح حال ابوبکر.

17. سبط بن الجوزی، مرآة الزّمان.

حضرت فاطمه(سلام الله علیها) پس از آن واقعه، تا پایان عمر، با خلفای اول و دوم سخن نگفتند و در حالی از دنیا رفتند که از آن دو غضبناک بودند:

1. البخاری، صحیح، کتاب الخمس، ج 4، ص 504، رقم 1265 و کتاب الفرائض، ج9، ص551، رقم 1547 و باب قول النّبیّ، ج 8، ص 3، کتاب المغازی، باب غزوة خیبر، ج 5، ص 252، رقم 704 و کتاب الفضائل، ج4، ص209، دارالقلم، بیروت.

2. المسلم، صحیح، کتاب الجهاد و السیر، باب قول النّبی « لا نورّث »، رقم 1758 و 1759 و 1761، و باب حکم الفیء.

3. النّووی، شرح صحیح مسلم، ج12، ص77.

4. البیهقی، سنن، ج6، ص300.

5. نسائی، سنن، باب الفیء، ج7، ص132.

6. احمد حنبل، مسند، کتاب قسم الفی ء، ج1، ص4 و 6 و 9 و 10 و 25.

7. الطّحاوی المصری، مشکل الآثار، ج1، ص47.

8. الذّهبی، تاریخ الاسلام، عهد خلفاء الراشدین، ص21. 

و السَّلامُ عَلَی مَن اتَّبَعَ الهُدَی

منبع: وب برای همه مفیده

برگرفته شده از ahlolbait.blog.ir


نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی